07. Pamiętasz? | cz.3

muzyka

- Brat… Clarissy? – wydukała Bella, gdy dotarł do niej sens poprzednich słów. – Zabiłam… brata… Clarissy?
- Nie ty, Bello – powiedział zza niej ktoś stanowczym głosem. – Ja. Ja zabiłem Jasona Maxa.
Spojrzała na niego zdezorientowana.
- Widziałem… widziałem, że on tam jest. Bałem się, że… Że na nas doniesie – dokończył chłopak stanowczym głosem, bez śladu zawahania. – Wywaliliby nas.
Ślizgoni spojrzeli na niego zdezorientowani.
- Jak mogłeś… jak mogłeś zabić człowieka? – wyszeptała Narcyza, wycierając przeszklone łzami oczy. – Jak?
Avery odpowiedział nie zaszczycając jej nawet spojrzeniem.
- Dla większego dobra, Narcyzo. Pro publico bono.
Dziewczyna syknęła.
- Zabiłeś, dla… Dla dobra ogółu?! – Wbiła w niego nienawistny wzrok.
- Tak – powiedział niewzruszony.
- I dobrze zrobił – stwierdził Riddle, głosem nie znoszącym sprzeciwu. – Chyba, że ktoś sądzi inaczej?
Odpowiedziało mu milczenie.

Pamiętasz?

Kiedy Ślizgoni zastanawiali się co zrobić z ciałem, Avery podszedł do Belli.
- Dobrze się czujesz? – spytał, obejmując ją ramieniem.
- Dlaczego… dlaczego powiedziałeś, że to ty? – spytała, całkowicie ignorując jego słowa. – Dlaczego?
Wzruszył ramionami.
- A dlaczego nie?
- Bo to ja. To ja to zrobiłam. Nie pozwolę ci tego wziąć na siebie, Av. Nie pozwolę.
Spojrzał jej głęboko w oczy.
- Za późno. – Przeniósł dłoń na jej policzek. – Przepraszam, Bell, za późno.
Uciekła wzrokiem.
- I tak byś to zrobił.
Odpowiedział bez chwili zawahania.
- Tak. Tak – dodał po chwili pewniejszym głosem, ale tylko po to, żeby ją jakoś przekonać.
- Tyle dla mnie zrobiłeś – szepnęła.
- To może zrobisz jedną rzecz dla mnie?
Tym razem to ona odpowiedziała bez zastanowienia.
- Wszystko.
- Wszystko? – powtórzył Caspar, a potem zaśmiał się cicho. – A gdybym kazał ci… zjeść akromontulę?
Uśmiechnęła się smutno.
- Jesteśmy poważnymi czarodziejami, Cas.
- Czy poważny czarodziej może cię prosić o poważną przysięgę?
- Oczywiście.
- Obiecaj mi – zaczął, zmuszając ją, by spojrzała mu w oczy. – Obiecaj mi, że nie powiesz nikomu, jak to naprawdę było.
Przez jej twarz przemknęło oburzenie, ale wiedziała, jakie to dla niego ważne.
- Obiecuję.

A potem nogi ugięły się pod jej ciężarem. Ciemność jeszcze nigdy nie była taka przyjemna.

***

- Pamiętasz? – spytał ponownie, nie doczekawszy się odpowiedzi. – Bello! Pamiętasz czy nie?
Pamiętasz? Pamiętasz?
Pamiętasz, pamiętasz, pamiętasz?
Pamiętasz?- Pamiętam – powiedziała, ale jej głos brzmiał jakoś obco.
Obudziła się z głuchym krzykiem.

- Bello! – Czuwająca przy jej łóżku Narcyza ocknęła się momentalnie. – Bello! Dobrze się czujesz?
- Lepiej – mruknęła dziewczyna, po czym spojrzała na siostrę. – Dlaczego… dlaczego tu jestem?
Młodsza Ślizgonka spojrzała na nią zdziwiona.
- Nie pamiętasz nic? Naprawdę?
- Pamiętam, tylko uważam że zabawnie będzie udawać, iż nie wiem jak się tu znalazłam – powiedziała Bellatrix ironicznie. – Nie sądzisz, że to świetna zabawa?
- Przepraszam. No tak. Faktycznie. – Narcyza rzuciła jej niepokojące spojrzenie.
Co ona miała jej powiedzieć?
- Ten idiota, Parkinson, zrzucił cię ze schodów.
Bellatrix spojrzała na nią podejrzliwie.
- I dlatego leżę w Skrzydle Szpitalnym? – Cyzia pokiwała głową. - Nie wierzę.
Narcyza zmieszała się lekko. Nie lubiła jej okłamywać.
- Nie musisz. Clary chciała przyjść cię odwiedzić, ale nie wiedziałam, czy ją wpuścić.
- A dlaczego nie?
- Ma ostatnio ciężkie dni. Jest trochę… przewrażliwiona.
Bella wzruszyła ramionami.
- Wpuść ją.

Kiedy Clarissa Max wkroczyła do Skrzydła Szpitalnego, pielęgniarka szybko się ulotniła. Bella podejrzewała, że jej zniknięcie mogło być spowodowane sugerującym wzrokiem panny Black.
- Bello! – powiedziała Clarissa. – Tak się cieszę, że cię widzę!
Bellatrix uśmiechnęła się w odpowiedzi.
- Ja też, Clary, ja też.
- Dobrze się czujesz? – zapytała z jakąś sztuczną wesołością.
Panna Black spojrzała na nią zaniepokojona.
- Chyba powinnam spytać o to samo. Co się stało?
Kompletnie nie była przygotowana na to, że Clarissa wybuchnie płaczem.
- Spałam… Spałam z Erikiem.
- Bliswickiem?!
Max pokiwała głową.
- I… I trochę… Trochę mi się… no wiesz.
- Trochę czyli ile?
- Szesnaście dni.
Bella zbladła i spojrzała na nią zaniepokojona.
- Żartujesz?
Clary pokręciła głową.
- Nie zabezpieczaliście się?!
- Trochę byliśmy… nietrzeźwi – mruknęła przez łzy, siadając koło Belli. – Bello, co ja mam zrobić?!
- Clary… Clary, on wie?
- Wie, że co?
- Że…  - Bellatrix wzięła głęboki oddech, ale słowa nijak nie chciały jej przejść przez gardło.  - No wiesz.
W zapłakanych oczach dziewczyny wyczytała odpowiedź.
- Clary… Clary, musisz mu powiedzieć.
- Ja… Ja nie mogę urodzić tego dziecka, nie rozumiesz? Nie mogę.
- Dlaczego? – spytała, chociaż dobrze znała odpowiedź.
- Wyrzuciliby mnie z domu, przecież wiesz. A do tego… Zabronili mi ciebie o to pytać… Ale mój brat zaginął. Nie widziałaś go może?
Belli zrobiło się gorąco.
- Kiedy? – zapytała, spodziewając się najgorszego.
- Dwudziestego… Dwudziestego siódmego kwietnia – powiedziała wciąż zapłakana Clarissa, wstając z łóżka. – Muszę iść… Muszę iść poprosić o… eliksir na… No wiesz.
Bellatrix spojrzała na nią zaniepokojona.
- Już?
Max pociągnęła nosem.
- A mam inne wyjście? – powiedziała, będąc już przy drzwiach.
- Ostatnie pytanie. Czekaj! – krzyknęła za nią Bella. – Ile już tu leżę?
- Będzie około miesiąca.

Koszmar stał się bardziej rzeczywisty niż kiedykolwiek.