05. Pamiętasz? | cz.1

muzyka

27 maja 1966r., Zakazany Las

Bellatrix spojrzała nieprzytomnym wzrokiem na Narcyzę, która właśnie machała dłonią na kilka centymetrów przed jej twarzą. Starała się śledzić oczami powolne ruchy jej palców, ale obraz co chwilę się rozmywał i migotał. Jak przez mgłę widziała zatroskaną twarz siostry, lecz nie potrafiła się skupić na tyle, by dojrzeć oblicza pozostałych.
- Bella? Bella, dobrze się czujesz? – Niemal zza światów dobiegło ją stłumione wołanie siostry. – Bella! Powiedz coś! Ile palców widzisz?
Bellatrix usiłowała skupić wzrok, i doszła do wniosku, że gdy zmruży oczy zobaczy jeden obraz zamiast siedmiu.
- Trzyyyy…? – spytała niepewnie, bo przed oczami widziała szesnaście wyciągniętych palców Narcyzy. – Niee… Czekaj… Cztery?
Siostra spojrzała na nią zatroskana, a potem odwróciła głowę.
- Tom, chyba powinniśmy ją zaprowadzić do Skrzydła Szpitalnego.
- Faktycznie nie wygląda zbyt dobrze…
Na dźwięk imienia chłopaka Bellatrix ocknęła się gwałtownie.
- Nic mi nie jest! – rzekła dziarsko, usiłując jednocześnie gwałtownie wstać z ziemi. – Cyziu, błagam, przestań siać panikę. – Usiłowała spojrzeć na siostrę karcąco, lecz po chwili zachwiała się niebezpiecznie.
Narcyza i Tom wymienili spojrzenia.
- Odprowadzę ją – rzekł chłopak, a pod dziewczyną znów ugięły się nogi; tym razem nie z powodu zawrotów głowy. Młodsza panna Black zinterpretowała to jednak inaczej, i ułożyła siostrę na niewidzialnych noszach.
- Iść z tobą? – zapytała chłopaka, z niepokojem patrząc na znów nieprzytomną dziewczynę.
 - Lepiej nie. Spróbuj przez ten czas posprzątać ten… bałagan – powiedział, omiatając wzrokiem przerażone twarze zgromadzonych. – Mam nadzieję, że wiesz, co mam na myśli?
Narcyza zaczerwieniła się lekko.
- Naturalnie.
Jego twarz wykrzywił grymas który miał być chyba uśmiechem, a potem zniknął w mroku wraz z lewitującą Bellą.

***

maj 1966r., Skrzydło Szpitalne

Następne dni były dla niej koszmarem. Podświadomość nasuwała jej coraz potworniejsze wizje, których nie potrafiła odróżnić od rzeczywistości. Gdy na chwilę odzyskiwała przytomność , usiłowała  skupić wzrok na suficie, lecz nigdy jej to nie wychodziło. Po chwili wytężonych prób znów osuwała się w przyjemną, błogą ciemność. Sny (a może to była jawa?), napawały ją lękiem. Widziała sceny z własnego życia, widziała samą siebie oczami kogoś innego. Widziała siebie z Tomem, jak chciał z nią porozmawiać. Widziała, jak nalewał do jej szklanki jakiegoś eliksiru, i widziała, że w tej wizji jej drugie ja patrzy w inną stronę.
- Bello – spytał po chwili miękkim głosem, podając jej szklankę. – Napijesz się ze mną herbaty?
W swojej wizji uśmiechnęła się lekko i skinęła głową, a po chwili wzięła w ręce parującą filiżankę.
- Chciałbym z tobą… porozmawiać – powiedział z czarującym uśmiechem, patrząc jej głęboko w oczy. Upił łyka. – Nie masz, mam nadzieję, nic przeciwko?
Uśmiechnęła się delikatnie, a Bella zdziwiła się, że w tej wizji umie się tak pięknie uśmiechać. Delikatnie, ale zachęcająco. Czyżby nawet trochę… kokieteryjnie?
Zaśmiała się perliście, i w tym samym momencie pomyślała, że chciałaby się tak śmiać, przynajmniej… przy nim.
- Absolutnie. – Jej oczy śmiały się do niego.
Tom był równie czarujący.
- A więc, Bello – zaczął, wbijając wzrok w jej filiżankę – może cukru?
- Poproszę – powiedziała; wesołe ogniki w jej oczach zalśniły niebezpiecznie. – Dwie łyżeczki.
Chłopak wsypał jej usłużnie.
- Moglibyśmy teraz przejść do poważniejszych kwestii?
Znów obdarzył ją uśmiechem. Odwdzięczyła mu się tym samym.
Patrząca na to wszystko Belatrix wzdrygnęła się z odrazą. Jak można być tak sztucznym? Ale nie przestawała obserwować, jak Tom zbliżył się do jej odbicia niebezpiecznie blisko.
- Bello – wyszeptał dziwnie obcym głosem – muszę ci coś wyznać…
- Nie teraz – mruknęła, a potem zbliżyła się do niego na tyle, że ich usta muskały się delikatnie. – Mamy ważniejsze sprawy do… omówienia.
Uśmiechnęła się. On też się uśmiechnął.
Pocałował ją pierwszy.

Świat zawirował.

Jeszcze zanim otworzyła oczy, wiedziała na pewno, że zniknęły jego ciepłe usta. I nie tylko one. Zniknęła ciepła filiżanka herbaty, i równie ciepłe, acz jak na jej gust trochę zbyt słodkie wnętrze pokoju. Właściwie… gdzie oni byli? Nie potrafiła skojarzyć tego miejsca.
Zadrżała, więc delikatnie otworzyła powieki.
Nie wiedziała gdzie jest, ani co tam robi. Nie zauważała tego, że leży na ziemi, ani nawet tego, że nad nią wisi dementor. Nie zauważyła nawet, że dziewczyna wyglądająca tak samo jak ona i nosząca takie samo imię i nazwisko stoi nad nią i patrzy przerażonym wzrokiem. Nie zauważyła nawet tego, że ciągnie ją za rękę i krzyczy, że ta ma uciekać. Nic nie zauważyła, nawet tego, że chyba wrosła w ziemię. Patrzyła tylko na postać, która chyba była Tomem Riddlem, ale nie mogła go z tej odległości rozpoznać.
Dementor odpłynął kawałek pozbawiwszy jej resztki szczęścia.

Sceneria znów się zmieniła.

Tym razem byli tylko we dwoje.
Avery wpatrywał się w punkt za nią, ale ona nie miała odwagi się odwrócić. Podeszła do niego bliżej.
- Cas? Co się stało,  Cas, co się dzieje?  - spytała, kładąc mu rękę na ramieniu.
Spojrzał jakby przez nią, a potem odwrócił głowę.
Upadł na kolana.

Pomyślała, że dzieje się z nim coś bardzo dziwnego. Jakby przypomniał sobie jakąś scenę z przeszłości, przypomniał sobie coś, czego nie powinien był pamiętać.

Stali na szczycie skały, zafascynowani patrzeniem na szalejące morze.
- Bello – szepnął miękko, otulając ją kocem. – Pamiętasz, co mi kiedyś obiecałaś?
Odwróciła od niego głowę.
- Spójrz na mnie. – Nie zareagowała. – Spójrz na mnie, proszę.
Złapał ją za podbródek, i obrócił delikatnie.
- Bello – zaczął znowu, tym razem patrząc jej w oczy. - Bello, obiecaj mi…
Dziwne, że nie dostrzegł, jak zaszkliły się delikatnie.
Przeniosła wzrok na morze.
- Oboje wiemy, że ci tego nie obiecam, Cas. – Dyskretnie otarła oczy, a potem spojrzała znów na niego. – Oboje to wiemy.
Zdziwiła się, gdy dostrzegła w jego wzroku coś nieznajomego. Ból.
Przez dłuższą chwilę nie odpowiadał.
Oboje patrzyli na szalejące morze, starając się ukryć, ile cierpienia przynosi im obojgu tamta sytuacja. W końcu Avery przerwał panującą między nimi ciszę.
- Pamiętasz? – szepnął z wzrokiem utkwionym gdzieś daleko.
Nie musiała odpowiadać.